Piszę. Dla samej siebie, ale piszę, bo jest gdzieś we mnie kumulacja uczuć, która czeka na uwolnienie. Jakie to uczucia?
Miłość, która dominuje moje życie już od kilku lat. Nie spodziewałam się takiego szybkiego planowania wspólnej przyszłości, tak szybkiej realizacji planów, tak szybkiego wspólnego życia. Nie znaczy, że nie mam na niego ochoty – mam. Ale te decyzje uświadamiają mi, że czas zapiernicza strasznie, a ja nie umiem go zatrzymać.
Smutek, bo za kilka tygodni rozstaje się z moimi towarzyszkami niedoli na studiach. Strasznie mi będzie brakować tych siedmiu godzin dziennie spędzanych razem w radościach, smutkach, włościach. Nieważne jak byleby z nimi. J Najlepsze dziewczyny jakie spotkałam w życiu i naprawdę boję się rozstania z nimi, czy nasza przyjaźń przetrwa czas i odległość. OBY! Wierzę!
Strach przed egzaminami, dyplomem. Bo chcę dalej kontynuować moją prywatną ‘misję’. Mam nadzieję, że nie przeszkodzi mi w tym sesja ani obrona. J
Rozkleiłam się strasznie i chyba więcej już nie napiszę.